Σήμερα ο υπαίθριος ανθοπώλης είχε άσπρα τριαντάφυλλα, ένα βουνό, κι ανάμεσα ένα μικρό κομμάτι από ροζ, σαν πέτρωμα άλλης ποιότητας. (Αύριο θα κάνει το ίδιο με λίγα σομόν, ίσα που θα τα ξεχωρίζεις. Σαν ένα παιχνίδισμα του ματιού).
Δυνάμεις λίγες. Κάθομαι στον ήλιο, στα σκαλιά της Santa Maria Sopra Minerva (συχνά εδώ), μέσα στην εκκλησία είναι ο Χριστός του Μικελάντζελο και η Ανάληψη της Παρθένου του Λίππι, σε λίγο, θα μπω σε λίγο. Τώρα ο ήλιος έχει προτεραιότητα, πρώτες μέρες της άνοιξης. Μπροστά μου ο οβελίσκος με τον ελέφαντα του Μπερνίνι, που αγαπά ο Κουνέλλης (καρέ καλλιτεχνών σε τρεις φράσεις, εύγε! Μα μην ξεγελιέσαι, τα πράγματα δεν παύουν έτσι να είναι σκληρά). Αέρας κάπως δυνατός, δροσερός, καθαρίζει την πόλη.
Το “Ζ-44”, ένα από τα πρώτα έργα του Γ. Κουνέλλη, 1960, είναι εδώ, στη Ρώμη. Λέει ο Γ.Κ. στη “Λιμναία Οδύσσεια”: Η Ρώμη είναι κάτι το πολύ μεγάλο: κανείς δεν ξέρει το γιατί, αλλά είναι κάτι το πολύ μεγάλο. Κι απέναντι ακριβώς λέει: Εγώ πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι μια άποψη, δεν είναι καν μια χώρα. Δηλαδή το κλασικό είναι ένα διαλεκτικό στοιχείο: έξω από αυτή τη διαλεκτική έχεις μια κουλτούρα επαρχιώτικη και περιθωριοποιημένη. Ωραίο, ε; μια άποψη, μια διαλεκτική άποψη. Μεγαλείο.
Στην Αίγυπτο στήνουν αυτοσχέδια σινεμά “σε πλατείες, καφετέριες και αλάνες”, για να δείχνουν παντού όσα βίαια συμβαίνουν στη χώρα, όλα αυτά που η τηλεόραση ποτέ δε θα δείξει.
Πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ευρώ έχει δώσει στις τράπεζες, από το Δεκέμβριο του 2012, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αρθρογραφεί ο Δελαστίκ. Με επιτόκιο 1%. Ενώ αρνείται να δανείσει 65 δισεκατομμύρια στους Πορτογάλλους, που ωθούνται στην εξαθλίωση, καλή ώρα. Δεν είναι πολύ κομψό; Πολύ διαλεκτικό;
Θα ήταν ωραία να το προβάλαμε σε αυτοσχέδια σινεμά, σε πλατείες καφετέριες και αλάνες. Μαζί με άλλα, που η τηλεόραση ποτέ δεν θα δείξει. Κι ανάμεσα σ΄ όλα αυτά τα ασύλληπτα, να δείχναμε και μια ταινία του Γκοντάρ, γιατί αυτό είναι κάτι που πραγματικά ποτέ δεν θα μπορέσουν να συλλάβουν. Ακόμα κι αν μας συλλάβουν όλους.
Ιωάννα, Ρώμη, 7-3-12
